Η Οντολογία του Σεισμού: Παρών-Απών στο Μεσοδιάστημα
Ο σεισμός δεν είναι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι μόνο η δόνηση του εδάφους, η μετατόπιση των λιθοσφαιρικών πλακών, η εκτόνωση εντάσεων που συσσωρεύτηκαν στα βάθη της γης. Είναι ταυτόχρονα —και κυρίως— μια αποκάλυψη. Αποκαλύπτει, με τρόπο βίαιο και αναπόδραστο, πως εκείνο που θεωρούμε το πιο αυτονόητο θεμέλιο της ζωής μας, η γη που μας κρατά, δεν είναι ποτέ απόλυτα ασφαλές, δεν είναι ποτέ ακλόνητο. Ο σεισμός είναι η στιγμή όπου το θεμέλιο παύει να είναι αυτονόητο, όπου η παρουσία μας γίνεται εμφανής ως εκκρεμότητα. Αυτή η εμπειρία δεν είναι νέα στην ανθρωπότητα. Από τους αρχαίους χρόνους οι σεισμοί θεωρήθηκαν σημεία των θεών, τιμωρίες ή προειδοποιήσεις. Στην Αγία Γραφή ο σεισμός συνοδεύει συχνά τις μεγάλες θεοφάνειες — στο Σινά, στη Σταύρωση, στην Ανάσταση. Στις μυθολογίες, ο σεισμός είναι η οργή των τιτάνων ή η ταραχή των υποχθονίων δυνάμεων. Ακόμη και στη νεωτερική εποχή, όταν ο σεισμός εξηγείται επιστημονικά, παραμένει για τους ανθρώπους μια εμπειρία που ξεπερνά την απλή φυ...