Προθετικότητα, “κοινωνία”, και η τεχνική της λέξης
Σπάνια, σχεδόν ανεπαίσθητα, ο άνθρωπος κάποτε παύει να βιώνει τον κόσμο μόνο ως δεδομένο και αρχίζει να τον βιώνει ως ερώτημα: τι είναι φυσικό και τι έχει οργανωθεί έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να διακριθεί από το φυσικό και να βιώνεται όχι απλώς ως φυσικό, αλλά ως αναγκαίο. Όταν αυτή η απορία εμφανιστεί, αποκαλύπτεται ότι το «αναγκαίο» δεν είναι πάντα ιδιότητα των πραγμάτων, αλλά συχνά αποτέλεσμα μιας πράξης που προηγήθηκε και έμεινε αθέατη. Πριν από τη χειραγώγηση των νοημάτων υπάρχει κάτι πιο πρωταρχικό: μια κατεύθυνση της βούλησης. Μια προθετικότητα, αν η λέξη χωρά εδώ, που δεν είναι ακόμη ρητορική και δεν είναι ακόμη θεσμός· είναι η στοιχειώδης κίνηση να καταστήσω τον άλλον προβλέψιμο, διαθέσιμο, μετρήσιμο, άρα χειρίσιμο. Η εξουσία δεν αρχίζει με τη λέξη «εξουσία». Αρχίζει εκεί όπου η ελευθερία του άλλου παύει να γίνεται ανεκτή ως απροσδιόριστη δυνατότητα και μετατρέπεται σε τάξη. Αυτή η απόφαση μπορεί να ντυθεί με χίλια προσχήματα — ασφάλεια, πρόοδο, ενότητα, ευημερία, σωτηρία —...