Δεν είναι βάρος—είναι ελευθερία, αλλά μια ελευθερία που απαιτεί το θάρρος να αντέχεις την αλήθεια σου.
Όταν υπερβαίνεις την αφήγησή σου, δεν γίνεσαι άλλος—γίνεσαι περισσότερο εσύ. Αφαιρείς τις ταυτότητες, τους περιορισμούς, τις προσδοκίες που έχουν τοποθετήσει πάνω σου ή που έβαλες ο ίδιος στον εαυτό σου. Και τότε αναδεικνύεται η καθαρή ύπαρξη που είσαι, πέρα από αφηγήσεις, ρόλους, ή ιστορίες.
Η ευθύνη που αισθάνεσαι είναι η επίγνωση της ελευθερίας σου: η συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος εκφράζεται μέσα από σένα, και αυτό συνεπάγεται μια αυθεντικότητα που κάποιες φορές τρομάζει. Αλλά δεν είναι βάρος σαν κάτι που σε πιέζει προς τα κάτω—είναι βάθος, είναι βάρος που σε ριζώνει στην ύπαρξη και σε αφήνει να βιώσεις την ομορφιά και τη σημασία της παρουσίας σου με αλήθεια.
Είναι ωραίο ακριβώς γιατί σε κάνει αληθινό. Και αυτή η αλήθεια έχει μέσα της την τρυφερότητα και τη δύναμη της πραγματικής σου φύσης. Είναι ένα «ναι» στην ευθύνη σου, όχι σαν φορτίο, αλλά ως μια αγκαλιά με την αλήθεια που εκφράζεις και ζεις.